Jack Bernstein was een Asjkenazische Jood die 25 jaar in de Verenigde Staten woonde voordat hij door de Zionisten ervan werd overtuigd om zijn tent op te slaan in Israël. Wat hij daar meemaakte deed hem de ogen open. Hij vertelde zijn verhaal aan Len Martin en dit werd vervolgens opgeschreven in een boekje met de straffe titel The Life of an American Jew in Racist Marxist Israel.

Israël racistisch én marxistisch? De onthullingen in het boekje wijzen inderdaad in die richting. Het is echter niet onbelangrijk om een aantal zaken gescheiden te houden. Met Israël wordt bedoeld het Zionistische project dat Israël heet. Het betekent geenszins dat alle Israeli's racistisch zijn of marxistisch. Ten tweede moet het Zionisme worden onderscheiden van het Judaïsme. Het Judaïsme is een religie, terwijl het Zionisme een politieke beweging is, gesticht door vooral Oost-Europese Asjkenazische Joden (Bernstein weet dus waarover hij praat). Deze dertiende Joodse stam, zoals Arthur Koestler hen beschrijft, is misschien wel de voornaamste macht achter het communisme en het marxisme.

Volgens Bernstein - die overigens door de Mossad werd vermoord - is één wereldregering het uiteindelijke doel van de Zionisten (die Israel alsook de Verenigde Staten als uitvalsbasis gebruiken). Uiteraard onder hun leiding (en verboden Joodse bankiers). Het socialisme en communisme is daarbij een middel om dat doel te bereiken. 

Maar goed Israel is dus zowel racistisch als marxistisch?

Wat het marxisme betreft, is de verwijzing naar de Kibbutz uiteraard niet meer dan terecht. Veel marxistischer, of communistischer dan het Kibbutz-systeem kan men moeilijk worden. Belangrijk punt: er is niets intrinsiek "Joods" noch "Israeli's" aan de Kibbutz. De Kibbutz zijn ontstaan uit het Bolshevisme en dat is dan weer een uitvinding van Asjkenazische Joden uit Rusland en Polen. Deze socialistische Joden zijn vanuit Rusland naar Israël geëmigreerd (de Soviet-Unie is inderdaad één van de landen die de oprichting van Israël hebben mogelijk gemaakt, en was één van de eerste landen om Israël te erkennen), en namen daar volgens Bernstein vervolgens het Zionisme en de Israelische regering over. De Kibbutz zijn overigens niet alleen communistisch (al zijn ze niet allemaal even strikt daarin) maar sinds 1967 ook racistisch: het werk wordt er gedaan door Arabieren die een zeer laag loon krijgen betaald.

Laten we even verder door gaan op het verwijt dat Israël racistisch is. Het Judaïsme is geen ras maar een religie, maar het is duidelijk dat de Joden zich ook als een "ras" beschouwen. Maar dat is een idee dat moeilijk vol te houden is, aangezien er al zeker twee Joodse "rassen" zijn. De eerst groep zijn de Sefardische joden afkomstig uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika. De tweede groep, de reeds vermelde Asjkenazische Joden komen dus uit Oost-Europa. De eerste groep is de oudste groep en kunnen eigenlijk als de oorspronkelijke groep Joden worden bestempeld aangezien zij in de Bijbel worden beschreven. Het ironische is dat deze groep verwant is met de Arabieren. Ze verschillen enkel van de Arabieren omdat ze een andere religie aanhangen.

De tweede groep zo'n 1200 jaar geleden ontstaan, uit een stam die de Khazaren (of Chazaren) wordt genoemd. De Koning van de Khazaren besliste rond 740 dat ze best een religie zouden aannemen. Uiteindelijk kozen ze omwille van politieke redenen voor het Judaïsme, omdat ze op die manier uit het conflict tussen Christendom en Islam zouden blijven. En sindsdien spreken we van Khazaarse joden (intussen wordt de term Asjkenazische joden gebruikt). In de dertiende eeuw werd deze Joodse groep verdreven van hun land om terecht te komen in vooral Rusland en Polen. Deze groep zijn dus enkel Joden in religieuze zin. Ze zijn aanhanger van het Judaïsme, maar het zijn geen semieten.

Aangezien deze Joden zeer sterk gericht waren op het communisme/socialisme en velen onder hen ook politiek actief waren, werden ze met name in Rusland door de Tsaren vervolgd.  Dit gebeurde dus niet omdat de Tsaren antisemieten waren. Evenmin werden ze vervolgd omwille van hun geloof. Ze werden vervolgd omdat ze politieke tegenstanders van het regime waren en omdat ze volgens het regime een negatieve impact hadden op de maatschappij. Hoe dan ook leidde dit tot een nieuwe exodus dit keer vooral naar Zuid-Amerika en de Verenigde Staten, maar een aantal onder hen trokken ook naar Palestina.

Het is ook deze groep die aan de basis ligt van het Zionisme: het idee dat de Joden een eigen staat moeten krijgen, bij voorkeur in Palestina. In Palestina leefde op dat moment reeds een groep Sefardische joden in vrede samen met ongeveer een half miljoen Palestijnen. De komst van de communistische/socialistische/zionistische Askenazische joden bracht daar plots verandering in. Zij discrimineren en onderdrukken in feite zowel de Palestijnen als de Sefardische Joden. Ook de onderdrukking van laatstgenoemden is volgens Bernstein zeer intens reden waarom er zo weinig Sefardische Joden vanuit Amerika naar Israël emigreren, waardoor de dominantie van de Asjkenazische Joden alleen maar groter wordt. In elk geval: Joden zijn duidelijk niet één ras.

Israël is dus het resultaat van Asjkenazische Joden. Eens de macht gegrepen in Palestina werden de sluizen voor de komst van die groep Joden door de Israëlische regering verder open gezet. Volgens Bernstein migreerden tussen 1967 en 1970 ongeveer 50.000 Amerikaanse (Asjkenazische) Joden naar Israël. Ongeveer 20% van hen waren marxisten, velen onder hen lid van de communistische partij. Na een verblijf van enkele jaren keerden velen onder hen terug, terwijl de marxisten in Israël bleven.

Ook vanuit Rusland kwamen veel Joden: de meeste onder hen waren socialisten en communisten. Vanuit Duitsland kwamen dan weer Zionistische Joden die geen graten hadden gezien in samenwerking met de nazi's. Bernstein geeft in zijn boek diverse voorbeelden van Israëlische tactieken die sterk gelijken op de tactieken van de nazi's. De Shin Bet bijvoorbeeld, is duidelijk gemodelleerd op de Gestapo. De Gadna, een Israëlische studentenbeweging op de Hitler Jeugd. Berstein beschuldigt Israël ervan een gemilitariseerde politiestaat te zijn die als doel heeft het Midden-Oosten in onrust te houden, met als doel het verwezenlijken van een globalistische agenda.

Dat dit alles nog nauwelijks met religie te maken heeft, blijkt uit het feit dat nog slechts 5% van de Joden in Israël gelovig zijn. Gelovige Joden hebben het in Zionistisch Israël overigens niet gemakkelijk. Ze worden getolereerd, omdat het niet anders kan aangezien een hardere aanpak Israël onherstelbare imagoschade bij de JODEN zou opleveren, maar ook niet meer dan dat. Ook dit is dus een mythe: dat de meeste Joden zeer gelovig zijn en dat Israël de verwezenlijking zou zijn van een Bijbelse profetie. Integendeel: de meeste Joden hangen het humanisme aan. 

Waar Israël echt goed in is, is het voeren van oorlog. Het lijkt er eigenlijk sterk op dat dat net de bedoeling is van dat land. Sinds haar oprichting in 1948 is Israel gemiddeld om de 8 jaar betrokken geraakt in een oorlog (tot 1984 publicatie van het boek van Bernstein). 

1948: verjaagde Palestijnen vielen, samen met Arabische bondgenoten het net opgerichte land aan om hun woningen die door de Israëlisch waren geconfisceerd, terug te heroveren. Dat draaide tegen het goed getrainde leger met wapens uit de V.S. én communistische landen zoals Rusland uit op een fiasco. Het gevolg was dat de Palestijnen nog meer land verloren.

1956: Nasser wou het Suez-kanaal nationaliseren waarna Groot-Brittannië, Frankrijk en Israël Egypte aanvielen. Na tussenkomst van Eisenhower moesten die landen zich terug trekken. 

1968: Soviet-Unie bedroog "bondgenoot" Egypte waarna Israël aanviel en het Egyptische leger in zes dagen vernietigde. 

De aanval op de U.S.S. Liberty: veel is nog onduidelijk over de Israëlische aanval op het Amerikaanse oorlogsschip de U.S.S. Liberty maar de kans is groot dat het om een "false flag"- ging, die door president Lyndon B. Johnson onder de mat werd geveegd. Waarschijnlijk had het schip bewijzen van verraad door Israël, bewijzen die Israël wou vernietigen (is hetzelfde gebeurd op 9/11?). 

1973: om deze oorlog beter te begrijpen, moeten we eerste wat dieper ingaan op de driehoek V.S. - U.S.S.R - Israël, want die lijkt sterk op de Bermuda-driehoek, al was de eerste zeer reëel. Zoals reeds vermeld, emigreerde sinds 1830 heel veel Joden van Rusland naar de V.S. De meeste van deze Joden waren communisten, en werden hierom in Rusland vervolgd. Veruit de meesten onder hen, vestigden zich in New York, dat zelfs de bijnaam "Moskou aan de Hudson" kreeg.

Deze Joodse enclaves in New York en de Moskou hebben altijd goede contacten onderhouden met zichzelf en met de Zionistische regering in Israël. Maar dit Joodse (beter gezegd: communistische/Zionistische) netwerk in New York heeft ook een buitengewoon belangrijke impact op de AMERIKAANSE regering, net zoals het Zionistische netwerk in Moskou tentakels heeft in de Russische regering. Op die wijze wordt vanuit deze communistische Joden het beleid ten aanzien van Israël in gewenste richting gestuurd.

Wanneer waarnemers tot de conclusie komen dat de Soviet-Unie achter de Arabische landen staat en tegen Israël is, dan kunnen we alleen maar zeggen dat dit een verkeerde conclusie is. Het is alleen maar schijn.

Berstein zelf geeft ter illustratie het voorbeeld van het Golda Meir - Stalin/Kaganovitch pact. In 1949 werd Golda Meir de eerste Israelische ambassedeur in de Sovietunie. In die hoedanigheid sloot zij een pact met Stalin en Kaganovitch. Volgens de termen van dat pact kon Israël altijd blijven rekenen op de (geheime) steun van de Soviet-Unie onder andere op voorwaarde dat Israël nooit Westerse militaire basissen zou toelaten. Het is in dit kader dat Israël tijdens de oorlog van 1973 wel onoverwinnelijk leek. De Arabische landen hadden nooit echt de steun van de Russen en moesten het loodje leggen tegen de "driehoek", al werden wel enkele bescheiden successen geboekt.

Eén persoon die nog voor de oorlog realiseerde dat de Russen een vuil spel speelde was de Egyptische president Sadat die dan maar eieren voor zijn geld koost en Russische militaire adviseurs het land uitzette. 

1982: Libanon. In 1982 viel Israël het zuiden van Libanon binnen. Een zoveelste voorbeeld van het Israëlische beleid van permanente oorlogsvoering zoals steeds onder valse voorwendselen (dit keer de PLO). Een andere reden was : water. Dat heel schaars is in het Midden-Oosten. Met name het water van de Litani Rivier wou Israël altijd voor zich hebben. Elke oorlog heeft natuurlijk zijn "false flags', ook de deze: zo werd de dood van 250 Amerikaanse mariniers in Libanon valselijk gelegd bij de Arabische staten. Het werkte: Reagan trok de Amerikaanse soldaten terug.

Een ander voorbeeld van een erkende doch gecensureerde "false flag": de Lavon-affaire. Allemaal operaties die voor het Westerse publiek geheim worden gehouden.

Berstein geeft ten slot nog een aantal andere redenen waarom Israël naast racistisch ook als marxistisch aanzien moet worden:

1. Israël was het enige land in het Midden-Oosten (dit boek is van 1984) waar communistische partijen officieel waren erkend (hetzelfde gebeurde in Irak in 2004, ironisch genoeg na het verdrijven van Saddam Hoessein door de Amerikanen. De partij had zelfs even een vertegenwoordiger in de Iraakse regering).

2. Israël heeft altijd Joodse emigranten uit de Soviet-Unie verwelkomt, ook al waren dat meestal communisten.

3. En we hebben natuurlijk ook de Kibbutz, een communistische vorm van samenleven waar de leden elke vorm van private eigendom afwijzen.

Wanneer we dit contrasteren met de houding van bvb. Irak ten aanzien van communistische partijen, dan zien we meteen dat Israël niet meteen de belangrijkste dam is tegen het communisme, integendeel. Hier is Wikipedia:

The Ba'athist coup of 8 February 1963 was accompanied by street fighting as Communist activists and supporters resisted the coup attempt. Fighting in Baghdad continued for three days, concentrated in the party's strongholds. When the Baath consolidated its power the ICP suffered an unprecedented campaign of suppression. Leading figures and cadres of the Party killed, including Husain al-Radi. The total number of communists killed is unknown, but was certainly in the dozens.^[48]

En hier over Syrië:

The United Arab Republic (UAR) was formed in February 1958. Toward the end of 1958, a campaign of repression against the party began. Nasser was provoked to action by a harshly critical statement made by Bakdash, who called for transformation of the UAR into a loose federation. Communists were imprisoned and in some cases killed.

The union ended in 1961 when a coup led to Syria's secession. The Communist Party was strongly identified with the secessionist tendency and suffered a loss of popular support and membership as a result. Worse was to follow, when the pro-unification coup of 1963 brought a military-based government consisting largely of Ba'thists and Nasserists to power and the party was once again repressed.

During the early 1980s, the Syrian government clamped down on political activity and the Communist Party was subject to severe restrictions, despite its participation in the NPF. It was prevented from publishing its newspapers Nidhal ash-Sha'b ("the People's Struggle") and an-Nour ("the Light"), and its activities were closely monitored by the security services. It effectively operated underground throughout most of the 1980s, with membership lists a closely guarded secret. In 1986, the anti-communist crackdown ended and the ban on the communist party was lifted by Assad as a concession to the Soviets.

En Egypte:

The modern Egyptian Communist Party was formed in 1975^[2] by a number of members of the former Egyptian Communist Party. Under the regimes of Presidents Anwar Sadat and Hosni Mubarak the new Communist Party faced state repression and was barred from running in elections. 

Last but not least blijkt Israël ook niet vies te zijn van het gebruik van terrorisme. Terrorisme maakte deel uit van de oorlog denk onder andere aan de slachtpartij in Deir Yassin, uitgevoerd door de Irgun en de Stern bende. Als gevolg van dit soort terreurdaden werden zowat 300000 Palestijnen verdreven door Marxistische Joden, een beleid dat werd doorgezet nadat de staat Israël was uitgeroepen. Ook bekende figuren zoals VN-vertegenwoordiger Count Folke Bernadotte werd door de Israeli's geëlimineerd.

Jack Bernstein is dood. Zijn laatste waarschuwing kan ook tellen: de volgens hem door Zionistische bankiers gecontroleerde Amerikaanse centrale bank de FED is van plan een crash van de Amerikaanse economie te veroorzaken met chaos, armoede en voedseltekorten als gevolg, zodat het laatste obstakel voor een Wereldregering onder dominantie van die bankiers uit de weg kan worden geruimd.

Ik laat deze voorspelling voor wat het is, maar wat we de laatste tijd zien gebeuren is niet al te geruststellend.

Rest in peace, Jack Bernstein.