Op Twitter heb ik reeds verschillende keren mijn twijfels geuit over Jeffrey Sachs. De man presenteert zich nu als grote vredesduif die de oorlog in Oekraïne wil beëindigen, maar het is duidelijk dat er bijbedoelingen zijn. Sachs is namelijk directeur bij The Earth Institute en instelling die een voorname rol speelt inzake en klimaatalarmisme. Het Earth Institute krijgt onder andere geld van Bill Gates - nota bene voor onder andere voor gendergelijkheid - en van George Soros. Soros zit zelfs in de raad van advies. Sachs heeft dus bijzonder goede connecties met de globalistische elite, de elite die wellicht zelf achter deze oorlog zit.
Sachs heeft zich onlangs ook in het nieuws gewerkt door te twijfelen aan de vredelievende bedoelingen en het nut van democratieën. Volgens hem waren de meest bloeddorstige staten uit de 19de en 20ste net democratieën met name respectievelijk Groot-Brittannië en de Verenigde Staten. Dat leverde hem prompt een paar interviews op bij Democracy Now! Merkwaardig.
Het is mijn ogen duidelijk wat Sachs wil: een wereldregering om de grote problemen aan te pakken, om te beginnen klimaatverandering. Die wereldregering mag niet al te democratisch zijn, want stel je voor dat het gewone volk bij de aanpak van dergelijke problemen iets te zeggen zou hebben! Dat dit hemzelf en zijn broodheren ook nog eens financieel veel oplevert zal daarbij wellicht bijzaak zijn.
Voor mensen die dit allemaal niet geloven: Sachs is niet aan zijn proefstuk toe. Zo was hij een spilfiguur in de zogenaamde shock doctrine die in Polen en Rusland werd toegepast na de val van de Berlijnse muur en het einde van de Sovietunie. Ook dit keer deed Sachs dat in opdracht van mensen zoals de reeds vermelde George Soros (zie Matt Palumbo, The Man Behind the Curtain: Inside the Secret Network of George Soros).
Deze "shock doctrine" stortte Rusland in een bijzonder zware economische crisis die duurde tot Vladimir Poetin er een einde aan maakte. En nu wordt het interessant. De basis van deze verkrachting van Rusland door het Westen, ontstond in een ontmoeting tussen Russische "hervormers", met name Yegor Gaidar en Anatoly Chubais, enerzijds, en hun Westerse adviseurs, waarin Jeffrey Sachs een hoofdrol speelde (een partner van Sachs was de Zweede econoom Anders Åslund - die in tegenstelling tot Sachs nu een oorlogshavik is en volledig de kaart van Oekraïne trekt).
Sachs was toen geassocieerd met Harvard, met name het Harvard Institute for International Develoment. Sachs was het hoofd van HIID tussen 1995 en 1999 toen de verkachting van Rusland volop aan de gang was; en zijn broodheer Soros volop bezig was met het opkopen van Russische activa, zoals de oliemaatschappij Sidanko (tot zover Soros de klimaatstrijder) en het tweede grootste staalbedrijf. In die periode moeide de V.S. zich ook met de Russische presidentsverkiezingen zodat de zeer onpopulaire Boris Yeltsin in het zadel kon blijven. Het leverde Sachs aardig wat centjes op: het HIID kreeg tussen 1992 en 1997 zo'n 40 miljoen dollar van USAID voor zijn "werk" in Rusland. In totaal ontvang het HIID van de Amerikaanse regering zo'n 350 miljoen, waarbij de regels van overheidsopdrachten werden overtreden door de Clinton-regering.
Zijn Russische tegenpartij was dus Anatoly Chubais. De groep "hervormers" rond Chubais stond bekend als de Chubais-clan en gooide het dus op een akkoordje. De Harvard-Chubais-kliek was geboren. Hun voornaamste steunpilaar in de V.S. was niemand minder dan Lawrence Summers, op dat moment hoofd economie bij de Wereldbank (ja, die Wereldbank). Summers noemde de Harvard-Chubais kliek zelfs een "dream team". Janine Wedel en antropologe en auteur van Collision and Collusion: The Strange Case of Western Aid to Eastern Europe, vatte in een artikel, waar ik veel informatie uit heb gehaald, het hervormingsprogamma van de kliek samen. Het is niet de bedoeling om dit programma uit te doeken te doen, maar één punt stak er wel uit: democratie was een hinderpaal en mocht niet in de weg staan van de hervormingen: Chubais diende te regeren bij volmacht. De decreten die hij uitvaardigde werden daarbij soms rechtstreeks in Harvard geschreven.
Zoals gezegd is Sachs geen fan van democratie. Het stuurt te veel zijn plannen (en die van zijn broodheren) in de war, net zoals natiestaten zoals de V.S. In de plaats daarvan moeten "flex organisaties" komen (en ander punt uit het programma). Veel handiger voor de globalistische elite en hun uitvoerders. Op een bepaald moment liet Sachs gewoon zijn vriend Gaidar vallen en bood hij zijn diensten aan de oppositie aan, die evenwel zijn hulp afwezen.
Idem voor Aslund. Aslund was als private burger betrokken bij gesprekken tussen de V.S. regering en het IMF. Hij had zakenactiviteiten in Rusland en in Oekraïne. En ook al is hij een radicale neoliberaal het verhinderde George Soros - die als links-liberaal bekend staat - er niet van hem te betalen voor PR-activiteiten ten gunste van Oekraïne (wat waarschijnlijk dus nu nog steeds het geval is). En, heel bijzonder, in die tijd bleek hij niet enkel een verdediger te zijn (net zoals Lawrence Summers) van Anatoly Chubais, maar ook van een jong opkomend politicus met de naam... Vladimir Poetin.
Poetin maakte immers inderdaad deel uit van de Chubais-clan, of had er in elk geval nauwe banden mee. Poetin komt net zoals vele andere leden uit die clan immers uit St. Petersburg (de meest Westers georiënteerde stad van Rusland) en was sterk betrokken bij de "hervormingen" in die stad. Het was diezelfde Poetin die elk crimineel onderzoek naar wanpraktijken voor Yeltsin en leden van zijn familie, alsook van Chubais zelf, onderdrukte. Chubais ging vervolgens campagne voeren voor Poetin.
We moeten het ten slotte nog even over Chubais hebben. Hier is een deel van zijn Wikipedia-pagina:
"Hij en Gajdar werden bekend als 'jonge hervormers' door hun kapitalistisch-liberale 'schoktherapie' voor de privatisering van de staatsbedrijven. Kleine bedrijven werden geveild en in 1992-1994 organiseerden zij de voucherprivatisering. In 1995-1996 werkte Tsjoebajs mee aan het "Leningen voor aandelen"-programma, waardoor een kleine groep oligarchen er met de meest aantrekkelijke staatsbedrijven vandoor ging, voor prijzen ver onder de marktwaarde. Deze privatiseringen leverden hem veel vijanden op onder de Russische bevolking.
Bij de presidentiële verkiezingen van 1996 was hij campagneleider voor Jeltsin. Hij startte onder andere een lastercampagne tegen Aleksandr Lebed en haalde zich de toorn op de hals van de Russische bevolking door zijn overeenkomst met Russische oligarchen - de zeven bankiers - waarbij hij steekpenningen aannam van hen om zo de herverkiezing van Jeltsin veilig te stellen.
In 1997 was hij weer eerste vicepremier en minister van Financiën.
Tsjoebajs werd vanaf 1999 een van de leiders van de Unie van Rechtse Krachten (SPS), een conservatief-liberale partij. Deze partij had van 1999 tot 2003 29 zetels in de Doema (federaal parlement).
Van april 1998 tot 2008 was hij de directeur van het staatsenergiebedrijf EES Rossii.
Op Tsjoebajs zijn vijf aanslagen gepleegd, die hij allen heeft overleefd."
Chubais werd door Vladimir Poetin in december 2020 nog aangesteld als "speciale gezant" inzake de klimaatproblematiek en Agenda 2030! Hij nam echter ontslag na de Russische invasie in Oekraïne en verliet het land. In augustus 2022 werd bij opgenomen in een Italiaans ziekenhuis wegens een zeldzame immuniteitsziekte, hoewel vergiftiging werd niet uitgesloten.
Ik weet niet hoe het met u zit, maar mijn hoofd tolt. Sachs - Chubais - Aslund - Poetin: het lijkt het verhaal van een vriendenclubje dat omwille van politieke meningsverschillen uit elkaar valt. Maar is het dat maar?
Waarom benoemd Poetin een van de mensen verantwoordelijk voor de verkrachting van Rusland in de jaren negentig - waar hij zelf een einde aan maakt - tot speciale gezant op vlak van duurzame ontwikkeling? Waarom breekt Chubais met Poetin terwijl Sachs - zijn Amerikaanse tegenhanger in de verkrachting - zich nu plots opwerpt als verdediger van Poetin? Waarom wordt de rechtse conservatief Chubais hoofd van een staatsbedrijf, en waarom had hij de behoefte om zich plots heruit te vinden als groene jongen?
Waarom verdedigt Sachs eigenlijk Poetin, terwijl zijn inval toch net een hinderpaal is voor zijn agenda voor een wereldregering? Of lijkt dat alleen zo maar?
Aslund - ontvanger van fondsen van George Soros - is eerst grote fan van Poetin en nu één van zijn grootste criticasters? Is dat omdat Poetin zijn omvangrijke investeringen in Rusland heeft afgenomen, terwijl hij deze in Oekraïne kon behouden? En vreest hij nu ook zijn investeringen in Oekraïne in geval van Russische overwinnen kwijt te raken?
Wat is nu eigenlijk de rol die Poetin speelt? Waarom keert hij zich nu tegen het clubje waar hij zelf ooit zo enthousiast heeft mee samengewerkt? En last but not least, wat is de rol van Soros in dit alles? Waarom zit Soros - net zoals Sachs een linkse globalist die graag blijkbaar een centje bijverdient - in eenzelfde clubje met rechtse figuren als Aslund en Chubais?
Heel veel vragen: maar één ding is mij duidelijk. Sachs is een louche onbetrouwbare figuur die niet is wat hij lijkt te zijn. Hij is geen vredesapostel. Hij is een pion vooruitgeschoven door de globalistische elite om hun agenda voor een ondemocratische wereldregering mee tot stand te brengen.
